Kamieniołom Zygmuntówka

U podnóża Czerwonej Góry (328 m n.p.m.) mieści się kamieniołom „Zygmuntówka”. Pasmo Bolechowickie, w którym znajduje się to miejsce stanowi północne skrzydło synkliny gałęzickiej, składającej się z dolomitów i wapieni. W latach 1595-1598 rozpoczęto wydobycie tutaj pięknej barwy zlepieńca cechsztyńskiego. Na zlecenie monarchy w 1607 r. wydobyto stąd jeden lity blok skalny, który następnie posłużył do wykonania trzonu kolumny Zygmunta (postawionej przez króla Władysława IV w latach 1642-1644). Wspomniany materiał skalny charakteryzuje się przede wszystkim niejednolitą gruzłową strukturą poprzecinaną żyłami kalcytu. „Zygmuntówkę” (kamień) wykorzystywano w Chęcinach i Krakowie głównie w formie polerowanych gładkich tafli i obrabianych na gładko elementach architektonicznych, jakim była wspomniana już kolumna.

Pozostałości kamieniołomu ujawniają najciekawsze formy skalne, które dla geologów są prawdziwym rarytasem. Osady permu, wykształcone w postaci skał terygenicznych, złożonych głównie ze zlepieńców i mułowców, prezentują się na wyżłobionych ścianach wzgórza bardzo okazale. Znajdują się one na trzech poziomach eksploatacyjnych. Zlepieńce złożone są z grubych ławic, pochylonych pod niewielkim kątem, zbudowanych głównie z otoczaków i okruchów wapieni, rzadziej dolomitów. Miejscami pierwotne spoiwo ilasto-wapniste zostało zastąpione kalcytem, wpływającym mocno na walory dekoracyjne. Warstwy zlepieńców poprzecinane są jasnymi żyłami kalcytowymi z rozproszonymi kryształkami galeny i barytu. Charakterystyczne są także tzw. lustra tektoniczne, czyli ławice zlepieńcowe poprzecinane strefami uskokowymi.
Image
Image
Image

Drukuj   E-mail